ilk yazım en büyük derdim üzerine.....

Hep istedim günlük tutabilen bir insan olmayı. Genelde benden kaynaklanan sebeplerden-bir diğeri de annemin okuma ihtimali-beceremedim hiç. Şimdi elimde lisede yazmış olduğum bir kaç satır dışında hiçbir şey yok. Oysa ki oldukça da unutkan bir insanım...

Şimdi ne kadar süreceğini bilmiyorum ama kendime bir günlük tutayım dedim, hem okunma ihtimali de olmasın, en azından yakınlarım tarafından. Böylece çözüm bulamadıklarıma da kendi yazdıklarım içinden çözümler bulurum belki.. Ya da öyle umuyorum.

Birazdan bir iftar yemeğine davetliyim ve hazırlanmak istemiyorum. Çünkü her geçen gün daha da şişiyorum ve giyecek hiç bir şey bulamıyorum. Yakında sanırım patlayacağım, o anda yanımda olacaklara acıyorum.
İşsizim ve yakın zamanda bulma ihtimalim gözükmüyor. Annemden ve kardeşimden uzağım, garip insanların olduğu bir kümeste yaşıyorum. Beni pek de aramayan arkadaşlarımı özlüyorum, arkadaşlık üzerine sürekli kafa yorup kendimi üzüyorum. Yanımda olan bir kaç nispeten daha düzgün insanla arkadaş olmaya çalışıyorum.

Sanırım sürekli sızlanacağım, umarım bu bana iyi gelir..
Şimdi üzerime olan bir şeyler giyerek, o garip insanların verdiği iftara gidiyorum.
Umarım bu sefer başladığım bir şeyi devam ettirebilirim.