Biz ikimiz de -kocam ve ben- rahatımıza oldukça düşkün olduğumuz ve tatil anlayışımız deniz kenarında yatmak olduğu için her şey dahil bir yer arıyordum.. Ve tabii ki en büyük sorunum çalışmadığım için kendimi çok ama çok kötü hissetmem.. Sanki tatil yapmaya hakkım yokmuş gibi..
Bunun en büyük sebebi kendimi bildim bileli karşılıksız hiç bir şey alamamış olmam. Hiç bir zaman bedelini ödemediğim bir şeyi alamadım. İlk güzel paltomu ve güneş gözlüğümü üniversiteye başladığım yıl Mudo'da paket yaptığımda aldım. Bana hep paranın çok kıymetli olduğu, bulunduğunda saklanması gerektiği öğretildi. Para harcamak günahtı sanki, para harcayanlar da günahkar.. Hala bunun etkisinde biri olarak hele ki kendi paramı kazanmıyorken tatile gitmek günahların en büyüğü...
Sadece ben de değilim, kardeşim de böyle.. Bizler hala değeri 50 TL üzeri bir şey alırken üzerine saatlerce düşünen, gerekliliğini saatlerce sorgulayan, bütün bu aşamaları geçip aldığımızda ise pişmanlık duyan bireyleriz..
Doğru mu yanlış mı bilmiyorum ama yıprandığım kesin asıl berbat olansa bunları yaşayan biri daha var ki o benim canımdan çok sevdiğim kardeşim.. Ve en büyük korkum bunlarla büyümüş bir çocuğa sahip olmak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder